a Christmas tale in two languages
ONE
It is the fifth day of the twelfth month of the first
year of the new millennium in this small country, best known for windmills,
wooden shoes, dikes and tulips. The otherwise sleepy village is awake with the
sounds of festive celebration. An impromptu carnival has erupted at the foot of
the town's tallest hill, where children of all ages ride makeshift sleds at
frantic speeds down the freshly fallen mantle of white, enjoying the rareness
of the moment. The adults among them know full well how special this day is
given the usual mildness of the winter, and the location of the village some 25
kilometers west of Amsterdam. They are far enough inland to have snow, yet
close enough to the North Sea to be affected by the spiraling downdraft of the
remnants of the Gulf Stream as it snakes its way back to its birthplace in the
South Atlantic.
The hill is one of only a handful of such natural
forest ripples in the otherwise flat landscape, a small park at the easternmost
edge of the village. Majestic and proud it stands, an island of nature rising
above the ravages of time; untouched by the machinations of civil engineering
so necessary in the diminutive coastal nation in which the vast majority of
real estate lay below sea level, and much of which has, in fact been reclaimed
from the sea.
The topography of park is similar throughout: compact stances of old growth forest
punctuated by thin walking trails and narrow paved roadways. These rolling
vistas are among the oldest…and highest in all of the western part of the
country.
There is a small windmill there next to the bridge
that reaches over the canal at the entrance to the park. At one time the
structure had seen service as a tool in the vast national system of drainage
and water control, but now serves as little more than window dressing; a silent
sentry, guarding the eastern most entrance to the park. Behind the windmill (to
the left as you face the park entrance) there is an animal park – not quite a
zoo, but more like a petting zoo with deer, ducks, geese, goats, and other
‘dieren,’ as the local residents call them, you can feed and pet.
There is a small street on either side of the canal,
each of which is lined end to end with the most beautiful array of chestnut
trees. On the eastern side there is a quaint row of single dwelling houses – a
rarity in a nation in which most families live in multiple family dwellings,
some with thatched roofs. On the western side of the canal, is the park, a
small pond, a medium sized grazing field immediately adjacent to the road, from
which numerous paths lead into the ‘forest’.
It is the site of many adventures throughout the year.
In the more temperate seasons, one can hike in the
woods, taking time if desired to observe nature at it most beautiful. There are
flora and fauna here found nowhere else in the nation, much less the world. Even
a casual observer can see the more commonplace inhabitants of any small copse
of woodland. Rabbits and blackbirds; the variety unique to this area, with the
cobalt blue and white wing markings are plentiful. The small zoo has reindeer
roaming free behind a box-wire fence, but if you are very fortunate, now and
then you also see a wild one scurry off into the woods.
Trails are lined with wild blackberries in the spring
and crab apples in the late summer. In the autumn of each year, a small circus
calls the field on the west side of the canal home, and in early October, you
can easily spend a day dancing in the crisp fall air, rolling in graceful waves
of fallen leaves and collecting chestnuts at the feet of the parallel ranks of
chestnut trees lining either side of the two lane paved road.
Take a mid-summer stroll down the spider-web thin
walking trails woven throughout the dense thickets, and you can see honeybees
buzzing lazily about their business. If you were still enough, and alert
enough, you might even be treated to the soft flit and momentary pause of a
hummingbird, treating itself to a sip of nectar from the bright orange trumpet
horns of honeysuckle growing along the way.
This is a magical place for the young…and
young-at-heart! You can build a secret
hiding place from the fallen branches of towering pines, or storm the castle
you imagine standing high atop the park’s tallest hill. You can climb trees so
tall they seemed to scrape the sky, or play hide and seek behind the hunter
green and bayberry red of wild holly. You might even imagine that you can hear
the soft tinkle of the bells attached to the twin-horned hats worn by the
small, elfish people legends say dwelt within the brightly colored toadstools
that lay hidden in the shadows of the bountiful oak trees in the deepest part
of the forest.
And, of course, if it gets cold enough, in the winter
you can skate along the canal and over the small pond at the edge of the tree
line.
But this day is a special, festive day that would have
been festive anyway, but which is made all the more so for the appearance of
the predawn snowfall. While it is all new and exciting to the children, it is
all the more so for the adults, because none of them could remember a day in
their lifetimes when snow had come on Sinterklaas day!
The day is special because it is the eve of
‘Sinterklaas Dag’. Sometime during the coming night, when, at least in theory,
the children are sleeping, Sinterklaas, Saint Nikolas, or simply ‘de Sint - the
Saint’ assisted by his ‘Swaarte Piet – Black Peter’ helpers, will arrive. Children
throughout the country will leave small wooden shoes outside their bedroom
doors, hopeful that in the morning they will be filled to overflowing with
‘snoepjes’ and ‘peppernoten’. There is great anticipation of the brightly
colored presents, each with the traditional poem attached.
But, all that happens later. Tomorrow will be a
national holiday – no school or work, but today it’s snowing! No school or work! For now, there is the park, and the snow, and
the brisk morning air, and the promise of a steaming mug of marshmallow covered
hot cocoa when you get home.
TWO
The girl is ten years old. Her brother, is eight, but
for only four more days, he is quick to point out. Their blond hair and pale
blue eyes seem somehow out of place when standing next to the mother with the
fiery red hair and sea green eyes. It is four
o’clock, and she can’t sleep. After what seems an eternity to her,
she climbs out of bed to relieve her heavy bladder, but can’t resist first
peeking through the curtained window at the foot of her bed.
She is jolted fully awake at the sight of the nickel
sized flakes of snow drifting lazily to the earth below. Already there is a
coating of wet, heavy snow, 12 to 15 centimeters deep, covering the ground, and
weighing down the tops of the big juniper trees guarding the entrance to their
small front garden. Forgetting about her slippers and robe, and the bladder
that had so rudely awakened her, she darts through the door and down the short
hall to her brother’s room, singing as she runs, “it’s snowing, it’s snowing,
tra-la-la-la-la-la!”
All around the small village the scene is oft repeated
as the sound of excited voices is heard through the muffled dreams of their
parents, and tiny feet dance with frantic jubilation in home after home after
home. Snow in this tiny land is rare, and tends to disappear quickly on the
warm ground below. If you are going to do anything at all, you have to act with
haste.
Speed is the order of the day. Mama rouses the
children, while Papa starts breakfast. Mama supervises the warm dressing while
Papa loads the sleds into the boot. Everyone piles into the car and hurries to
be the first to arrive at the sledding hills. Late comers will be disappointed,
for the snow will wear down quickly. By time the sun first peers sleepily over
the eastern horizon, the hills will be filled with the happy sound of children
laughing, sleds swooshing, and parents huddling together in hushed whispers at
the foot of the sled paths.
Small fires start popping up in the picnic pits
located around the base of the hills. Children stop by for a warming break
between frantic dashes up and down the hills, while their parents stand around,
engaged in meaningless conversation and tossing occasional glances towards the
colorful bundles of energy rocketing gleefully down the graceful slopes.
It is, as has been noted, truly a festive, carnival
atmosphere!
The little blond haired girl slides down the hill on
her small steel railed sled while her brother and mother speed past on the blue
plastic snow-sail. Blue and green eyes flash while belligerent strands of
yellow and red hair wave riotously from under their stocking caps and scarves.
From the bottom of the hill, where they look to see
who has had the longest ride, they ease off the sleds, roll in the snow and
giggle, only to run to the top of the hill and try again. Other children are
off to the side making castles of packed snow from which they will launch
blinding arrays of round, white missiles. Still others, older, but not quite
adults, lie on their backs side by side, rapidly waving their legs and arms to
leave the impression that an angel alighted in that spot.
As is the custom in the whole of the country, most of
the people involved in the impromptu festival have brought hot beverages and
snacks along, and very soon steaming cups of coffee, cider, hot cocoa, holiday
tea and hot, spiced wine are passed among the circles of people huddling cozily
around the fires, while large, cottony flakes of snow float lazily from puffy,
steel-gray skies, dotting the hats and mittens of the children at play, and
sparkling in the soft morning light like the luster of a thousand, million
diamonds. And if someone had suggested, however in jest it may be, that if you
listen closely you could hear the far off tinkle of sleigh bells, no one would
have argued the point.
But all too soon, the ambient warmth of the ground
beneath them begins to exert its authority over snowfall and celebrants alike. Much
too quickly for anyone’s liking, the sun begins poking pencil thin beams of
light through the canopy of clouds. Almost as abruptly as it had begun, the
revelry comes to an abrupt, if unwanted end. One by one the sleds and their
riders begin to make their way, however reluctantly, to the relative warmth of
their cars and dry confines of their homes.
Much to their mutual displeasure, the disappointed
children quietly tuck the last strands of blond hair beneath their caps,
recover their sleds, and trudge wearily but unwillingly behind their equally
weary red haired mother. The first to arrive this morning before Sinterklaas,
these three are the last to leave. Protests to the contrary aside, they are
both fast asleep before their mother’s automobile passes beyond the windmill
standing silent sentry at the entrance to the park.
HET PARK
Een Kerstmis verhaal in twee talen
Hoofdstuk 1
Het is de vijfde dag van de
twaalfde maand van het eerste jaar van het nieuwe millennium in dit kleine
landje, het best bekend om zijn molens, klompen, dijken en tulpen. Het anders
slaperige stadje is wakker van de geluiden van
feestelijkheden..Een geïmproviseerd festijn is ontstaan aan de voet van
de grootste heuvel van de stad, waar kinderen van alle leeftijden slee rijden
met een enorme snelheid naar beneden over de vers gevallen witte mantel,
genietend van het speciale moment. De volwassenen onder hen weten hoe speciaal
deze dag is omdat normaal de winter mild is, en de locatie van het dorp
ongeveer 25 kilometer ten westen van Amsterdam. Ze zitten ver genoeg in het
binnenland om sneeuw te hebben, maar ook dichtbij de Noordzee om beïnvloed te
zijn door de neerwaartse spiraal die overblijft van de Golf stroom die terugglijdt naar zijn
geboorteplaats in de Zuid Atlantische Oceaan.
De heuvel is een van de enige van
een handvol natuurlijke rimpelingen in het anders platte landschap, een klein
park aan de meest oostelijke rand van het dorp. Majestueus en trots staat het,
een eiland van natuurlijke verhoging boven de verwoesting van tijd;
onaangeraakt door de machines van beschaafde bouwkunde, om de zo nodig in dit miniatuur kustland, waar de meerderheid van huizen
beneden het zeeniveau liggen, en waar veel is teruggenomen door de zee.
Een park ziet er altijd hetzelfde
uit: bomen staan altijd op dezelfde manier, in een oud bos, geaccentueerd door
smalle wandelpaden en geasfalteerde wegen.. Dat soort vergezichten zijn oud en
de hoogste vergezichten in het westen van het land.
Er staat een kleine windmolen,
daar, naast de brug die over het kanaal spant bij de ingang van het park. Ooit
diende dit bouwwerk als hulp voor het nationale drainage systeem en de controle
over het water, nu is het niet veel meer dan een versiering; een stille
wachter, die het oostelijk deel van het park bewaakt. Achter de windmolen (aan
de linkerkant , kijkend naar de ingang van het park) is een dierenpark – niet
echt een dierentuin, maar meer een kinderboerderij met herten, eenden, ganzen,
geiten en andere ‘dieren’, zoals de locale bevolking ze noemt, je kan ze voeren
en aaien.
Aan elke kant van het kanaal is
een kleine straat, elk afgezoomd door de prachtigste kastanjebomen. Aan de
oostzijde staat een gemoedelijk serietje vrijstaande woonhuizen – een
zeldzaamheid in een land waar meeste families in rijtjeshuizen leven sommige
met strooien daken. Aan de westelijke kant van het kanaal is het park, een
kleine vijver, een middelgroot grasveld gelijk naast de weg, vanwaar ontelbare
paden leiden naar het "woud".
Er spelen zich vele avonturen af
door het jaar heen.
In het gematigd seizoen kan men
door het bos wandelen, desgewenst de tijd nemend om de natuur te aanschouwen
wanneer zij op haar mooist is. Hier komt men flora en fauna tegen zoals nergens
elders in het land, nergens elders in de wereld. Zelfs de niet al te oplettende
toeschouwer kan de bewoners opmerken in het kreupelhout van het omenland.
Konijnen en merels; de unieke varieteit van dit gebied, met het kobaltblauw en
de vele witte markeringen op de vleugels. In de kleine dierentuin lopen de
rendieren vrij rond achter een hek, maar als je geluk hebt zie je er zo nu en
dan ook één in het wild, wegrennen naar het bos.
Paden zijn gemarkeerd met
braamstruiken in de lente en wilde appels in de late zomer. Elk jaar in de
herfst bezet een klein circus het veld aan de westzijde van het kanaal en vroeg
in oktober kun je met gemak een dag dansend spenderen in de frisse herfstlucht,
rollen door elegante golven van vallende bladeren en kastanjes verzamelen,
liggend aan de voet van de kastanjebomen, die aan elke kant staan van de
geasfalteerde tweebaans weg.
Wandel hartje zomer op de smalle
paden door de gewoven spinnenwebben en zie de honingbijen zich lui zoemend aan
hun taak kwijten. Als je stil en alert genoeg bent kun je zelfs verrast worden
door het zachte gefladder van een kolibrie, die zichzelf tegoed doet aan een
teugje honing uit de helder oranje trompetbloemen van de kamperfoelie langs de
weg.
Dit is een betoverende plek voor
hen die jong zijn...en jong van hart zijn!
Je kan een geheime schuilplaats bouwen van de afgevallen takken van hoge
pijnbomen, of het kasteel bestormen die je zo voor je ziet bovenop de hoogste
heuvel in het park. Je kan bomen beklimmen die zo hoog lijken dat ze de wolken
lijken aan te raken, of verstoppertje spelen achter de groene en rode
hulststruiken. Je kan je zelfs inbeelden het zachte geklingel van belletjes horen,
belletjes die vastzitten aan dde tweehoornige hoedjes, gedragen door de kleine
elfjes. Deze worden beschreven in de legendes, ze verblijven in de helder
gekleurde paddestoelen die in de schaduw van de eikenbomen staan, diep in het
bos.
En natuurlijk, als het koud
genoeg wordt, kan je over het kanaal schaatsen en op de vijver, aan de rand van
de bomenlijn.
Maar deze dag is een speciale,
feestelijke dag, het zou al sowieso een feestelijke dag zijn, maar nu nog meer,
aan de vooravond van de sneeuwval. Terwijl het allemaal nieuw en opwindend is
voor de kinderen, des te meer is het voor de volwassenen, want niemand kon zich
herinneren dat het ooit sneeuwde op Sinterklaas!
Het is een speciale dag, want het
is de vooravond van "Sinterklaas Dag". Ergens in de komende nacht
zal, wanneer theoretisch de kinderen behoren te slapen, Sinterklaas, Sint
Nicolaas, of eenvoudigweg "de Sint", geassisteerd door zijn hulpen,
de Zwarte Pieten, arriveren. Kinderen door het hele land zetten hun kleine
klompen buiten de slaapkamerdeur, hopend dat die in de ochtend gevuld zullen
zijn met snoep en pepernoten. Grote verwachtingen zijn er over de kleurrijk
ingepakte cadeaus, elk vergezeld met een traditioneel gedicht.
Maar dat zal allemaal later
komen. Morgen is het eerst een nationale feestdag ? Geen school, geen werk, maart vandaag sneeuwt
het! Geen school, geen werk! Nu is er
alleen maar het park, en de sneeuw, en de frisse ochtendlucht, en de belofte
van een hete kop chocolademelk als je thuiskomt.
Hoofdstuk 2
Het meisje is tien jaren oud.
Haar broer, is acht, maar dat verandert over een paar dagen, en dat maakt hij
wel duidelijk. Hun blonde haren en lichtblauwe ogen lijken op de een of andere
manier niet te kloppen als ze naast hun moeder staan met haar vurige rode haren
en zeegroene ogen. Het is 4 uur, Lianne kan niet slapen. Na wat een eeuwigheid
leek klimt ze uit bed om naar de WC te gaan, maar ze kan het niet weerstaan
even door de gordijnen te koekeloeren aan het voeteneind van haar bed.
Volledig wakker was ze plots! Ze
zag de sneeuwvlokken zo groot als een euro zachtjes naar de aarde vallen. Er
lag al een tapijt van natte, maar zware sneeuw, zo'n twaalf tot vijftien
centimeter dik, op de grond, maar ook op de takken van de jeneverbessen langs
de kant van de kleine voortuin. Ze vergat haar sandalen en haar ochtendjas, ze
vergat de WC, ze snelde naar de slaapkamer deur en ging door de kleine gang
naar de kamer van haar broer. Ze rende en zong: "Het sneeuwt, het sneeuwt,
tra-la-la-la!"
Overal in het kleine dorp gebeurt
hetzelfde, als het geluid van opgewonden stemmetjes doordringt door de
gedemptheid van de dromen van hun ouders. Kleine voetjes dansen met plezier,
huis na huis. Sneeuw in dit kleine landje is zeldzaam, en verdwijnt snel van de
te warme grond. Als je er iets mee wilt zal je snel moeten zijn.
Snelheid is het devies van de
dag. Moeder helpt haar kinderen, terwijl vader het ontbijt maakt. Moeder zorgt
voor de warme kleding, terwijl vader de sleeën in de boot legt. Laatkomers
zullen teleurgesteld zijn, want de sneeuw zal snel weer weggesmolten zijn. Als
de zon langzaam en slaperig boven de oostelijke horizon verschijnt zijn de
heuvels gevuld met geluiden van gelukkige en lachende kinderen, zwiepende
sleeën, en ouders dichtbij elkaar, fluisterend aan de voet van de slee paden.
Kleine vuren worden aangelegd op
de picknick plaatsen die rond de heuvels liggen. Kinderen stoppen daar om zich
even te warmen, hun wilde tochten op en neer de heuvels onderbrekend, terwijl
hun ouders daar staan. Verwikkeld in zinloze gesprekken en zo nu en dan een
blik werpend op de kleurrijke meute van energie dat zomaar de gracieuse
hellingen afglijdt.
Het is, zoals eerder opgemerkt,
een waarlijk feestelijke sfeer!
Het kleine blonde meisje glijdt
naar beneden op haar kleine stalen slee, terwijl haar broer en moeder snel
voorbijgaan op de blauwe plastic slee. Blauwe en groene ogen glanzen terwijl
ongehoorzame lokken van geel en rood haar onder de wollen mutsen en sjaals
uitkomen.
Aangekomen aan de voet van de
heuvel, waar ze kijken wie er het langst over deed glijden ze van hun slee,
rollen in de sneeuw en giechelen, maar dan wel om onmiddellijk weer de heuvel
te beklimmen en nog eens te gaan. Andere kinderen zijn aan de kant bezig
kastelen te bouwen van sneeuw, van waaraf zij een salvo van ronde witte kogels
zullen afvuren. Weer anderen, ouder maar nog niet volwassen, liggen op hun rug,
naast elkaar, heel snel hun armen en benen bewegend, om de impressie achter te
laten dat daar een engel is geweest
Zoals het gewoon is in het hele
land hebben de meeste mensen die naar dit geïmproviseerde festival zijn gekomen
warme dranken en hapjes meegenomen. Al heel snel worden kokende mokken koffie,
cider, hete chocola, thee en Bisschopswijn rondgedeeld in de kring van mensen
die zich hebben verzameld rond de kampvuren. Ondertussen dwarrelen grote
katoenachtige vlokken sneeuw naar beneden uit dikke staalgrijze wolken, ze
vallen op de petten en mutsen van de kinderen die spelen, en ze glinsteren in
het ochtendlicht, als de glans van duizend, een miljoen diamanten. Als iemand,
misschien als scherts, had gezegd dat je de slee bellen van de Kerstman kon
horen, ik denk dat niemand dat zou betwisten.
Maar, veel te vroeg begint de
warmte van de aarde al de sneeuw en de feestvierders te overwinnen. Veel te
snel begint de zon met vlijmscherpe stralen de wolken te doorbreken. Zo abrupt
als het begon, zo plots en ongewenst is de feestvreugde weer voorbij. Één na
één gaan de sleeën en hun berijders weer hun eigen weg, met tegenzin, naar de
relatieve warmte in hun auto en de droogte van hun huizen.
Tegen hun zin stoppen de
teleurgestelde kinderen stil hun laatste blonde haren weer onder hun muts,
vinden hun slee terug en sjouwen moe maar onwillig achter hun evenzo vermoeide
roodharige moeder. Ze waren de eersten deze ochtend voor Sinterklaas, ze zijn
de laatste die weggaan. Afgezien van hun onwil, ze waren alle twee diep in
slaap, voordat hun moeders auto de windmolen passeerde, die nog steeds als
wacht stond naast de ingang van het park.
